Blanchard and Co., jeden największych i najbardziej szanowanych sprzedawców rzadkich monet i metali szlachetnych w Stanach Zjednoczonych, ogłosił sprzedaż unikatowego dublonu Brasheraz 1787 roku. Moneta została zakupiona przez firmę inwestująca na Wall Street. Tożsamość sprzedającego i kupującego nie zostały podane do publicznej wiadomości.

Twórcą monet dublon Brashera był Ephraim Brasher, złotnik i sąsiad George Washingtona, pierwszego prezydenta Stanów Zjednoczonych. Monety wzorowane były na hiszpańskich złotych dublonach i zawierają dokładnie 26,66 grama złota. W latach produkcji warte były zaledwie 15 dolarów. Dzisiaj cena rynkowa samego kruszcu wyniosłaby prawie 1500 dolarów za sztukę.

W dalszym ciągu najdroższą złotą monetą sprzedaną na aukcji jest Double Eagle z 1933 roku. W 2002 r. moneta ta została kupiona przez anonimowego nabywcę za sumę 7,6 mln dolarów.

Skarbnica Narodowa ma w swojej ofercie medal, będący kopią dublonu Brashera. Jest on elementem kolekcji „Legendarne Monety Świata”. Dzięki międzynarodowej współpracy ze sztabem ekspertów numizmatyki zostały wybite najcenniejsze monety świata w formie ekskluzywnych, nowych replik. Dotychczas, ze względu na cenę, monety te nie były dostępne dla większości kolekcjonerów.

Emisja „Puma” została wybita z platyny (próba 999,5/1000) w najwyższej jakości menniczej – stemplem lustrzanym. Jej nominał to 300 dolarów kanadyjskich.

Monety wybite z platyny cieszą się ogromnym powodzeniem. Ich wyjątkowa wartość wynika ze starannego wykonania, ścisłej kontroli całego procesu produkcyjnego, piękna przedstawień awersów i rewersów. Największy jednak wpływ ma na to rzadkość występowania w przyrodzie, kruszcu, z którego są wykonane, oraz jego właściwości fizykochemiczne.

Platyna jest metalem cięższym, twardszym i cenniejszym niż złoto. Świat starożytny używał jej w formie stopu, jednak w późniejszych wiekach przestano ją wykorzystywać. Znano ją w Ameryce prekolumbijskiej i stamtąd ok. 1750 r., za pośrednictwem Hiszpanów, dotarła do Europy. Uważano ją za odmianę srebra, stąd jej nazwa pochodzi od hiszpańskiego „platina”, oznaczającego sreberko, małe srebro.

W przyrodzie platyna występuje jako stop z rutenem, rodem, palladem, osmem i irydem. Duże złoża tego metalu znajdują się w RPA, Rosji, Kanadzie, Kolumbii i USA. Oblicza się, że aby uzyskać 1 kg platyny, trzeba wydobyć 150 ton rudy z głębokości dochodzącej do 1000 metrów. Największe samorodki platyny ważyły ok. 9,5 kg.

Limtacja monety jest wyjątkowo niska i wynosi zaledwie 200 sztuk. Co niewątpliwie wpłynie na zainteresowanie emisją.

Skarbnica Narodowa po raz pierwszy oferuje platynową emisję wybitą przez Kanadyjską Mennicę Królewską. Każda emisja z tego kraju jest gwarancją bardzo dobrej jakości wykonania oraz pięknem motywów. Kanadyjskie monety mają szerokie grono kolekcjonerów wśród Klientów Skarbnicy Narodowej.

W ofercie Skarbnicy Narodowej pojawiła się nowa, złota moneta wybita w Mennicy Paryskiej, przedstawiająca Karola Wielkiego. Moneta ta ma niezwyle piękny i atrakcyjny projekt.

Emisja „Karol Wielki” została wybita ze 22-karatowego złota (próba 920/1000) w najwyższej jakości menniczej – stemplem lustrzanym, przez francuską Monnaie de Paris. Bicie takiej emisji odbywa się stemplem nienoszących żadnych śladów zużycia. Dzięki temu wspaniale widoczne są nawet najdrobniejsze detale projektu. Jej nominał to 50 euro.

Projekt awersu monety przedstawia profil Karola Wielkiego z koroną oraz napisem Charlemagne oraz datę emisji. Rewers monety zdobi zaś jabłko królewskie, symbolizujące władzę i suwerenność jako cesarza rzymskiego. Umieszczone są też daty panowania władcy oraz nominał.

Limtacja monety to zaledwie 1 500 sztuk. Jest to zatem wyjątkow rzadka emisja.

Skarbnica Narodowa po raz kolejny ma w ofercie francuską złotą monetę. Emisje z tego kraju cieszą się dużym zainteresowaniem kolekcjonerów.

Otwarta w kwietniu 1924 roku Mennica Państwowa nie była w stanie wybić odpowiedniej ilości monet. Wynikało to przede wszystkim z ogromnego zapotrzebowania na monety spowodowane przeprowadzeniem reformy walutowej przez Władysława Grabskiego i zastąpieniem marki polskiej złotówką. W mennicy wybijano początkowo tylko dwu- i pięciogroszówki z datą 1923 i  dopiero stopniowo emitowano kolejne nominały, bite dotychczas w mennicach zagranicznych.

Chcąc wzmocnić zaufanie do nowej waluty, jaką była złotówka, 20 stycznia 1924 roku prezydent Stanisław Wojciechowski wydał dekret, na mocy którego z jednego kilograma złota próby 900 należało wybić 3100 złotych. Oznaczało to, że jedna złotówka w złocie powinna zawierać 9/31 g czystego złota. Miano wybić nominały: 10 zł, 20 zł, 50 zł i 100 zł. Dekret nie wyznaczał żadnego limitu emisji.

Zbliżająca się w 1925 roku dziewięćsetna rocznica koronacji Bolesława Chrobrego stanowiła bardzo dobrą okazję do wybicia monet okolicznościowych ze złota. Warto zaznaczyć, że były one wybijane przez jakiś czas i nawet data 1925 jako rok rozpoczęcia ich emisji nie jest do końca pewna. Nie udało się nigdy zrealizować prezydenckiego dekretu, gdyż wybito tylko monety o dwóch nominałach: 10 zł i 20 zł. Projektantką, tych uważanych za jedne z najładniejszych monet polskich, była znakomita rzeźbiarka Zofia Trzcińska-Kamińska.

Bardzo ciekawy był sposób emisji monet. Zamawiane były w mennicy przez osoby prywatnie. Nabywca zobowiązany był do dostarczenia równowartości w złotym złomie próby 900 oraz do uiszczenia stosownej opłaty za wybicie. Według współczesnych katalogów wybito 50 350 sztuk monety dziesięciozłotowej oraz 27 240 sztuk monet o nominale 20 zł.

Oficjalnie monety złote były uważane za okolicznościowe, a nie obiegowe. Stanowiły pamiątkę, przechowywaną w klaserach, sejfach, pudełkach czy też w domowych zakamarkach. W związku z zaostrzająca się sytuacją międzynarodową wiele ze złotych monet z Bolesławem Chrobrym zostało przekazanych przez przedstawicieli ofiarnego społeczeństwa na zakup broni i wyposażenia wojska. Część znalazła się w depozycie bankowym i przeszła całą drogę złota Banku Polskiego.

W latach powojennych, po wprowadzeniu sklepów Pewexu, przedwojenne złote monety pojawiły się w sprzedaży. Ich proweniencja nie jest do końca jasna. Najprawdopodobniej pochodziły z przedwojennych zapasów Banku Polskiego. Kursowały także plotki, według których mennica wybiła kilkaset sztuk zachowanymi stemplami. Trudno dziś ustalić to jednoznacznie, gdyż w tamtych latach złoto i dewizy były problemem politycznym, a nie ekonomicznym i nawet dziś dostęp do wiarygodnych źródeł jest bardzo utrudniony.

Skarbnica Narodowa po raz pierwszy ma w ofercie polską złotą monetę z okresu dwudziestolecia wojennego.

Za pierwszą współczesną monetę bulionową uważany jest południowoafrykański krugerrand. Po raz pierwszy wyemitowano go 3 lipca 1967 roku. Polityka segregacji rasowej w RPA doprowadziła do tego, że mimo bardzo  dużego zainteresowania tymi monetami, nie mogły być one oficjalnie sprzedawane na rynkach krajów, które protestowały przeciwko polityce apartheidu.

Wkrótce inne kraje, dysponujące najczęściej złożami kruszców, rozpoczęły wybijanie własnych monet inwestycyjnych. W 2010 roku do tego elitarnego grona dołączył Izrael, kraj, którego dzieje są jednymi z najciekawszych i najbardziej intrygujących. Przez jego terytorium w starożytności biegły szlaki handlowe łączące Afrykę z Azją i Europą. Stosunkowo łagodny klimat, wpływy wielu kultur oraz migracje ludności wpłynęły na to, że rozwijały się tu wspaniałe kultury i religie. To na ziemiach dzisiejszego państwa żydowskiego powstały dwie największe religie monoteistyczne na świecie: judaizm i chrześcijaństwo, a Mahomet, przedstawiciel trzeciej – islamu − wstąpił do nieba.

Pierwsza emisja z 2010 roku, wybita w zaledwie 3 600 egzemplarzy, na awersie przedstawiała Wieżę Dawida, będąca fragmentem Cytadeli znajdującej się na murach Starego Miasta w Jerozolimie. Kolejna, druga moneta z serii, wyemitowana w 2011, przedstawia Ścianę Płaczu.

Świątynia Jerozolimska była i pozostaje do dziś najświętszym miejscem religii żydowskiej. Jedynym zachowanym do czasów współczesnych fragmentem jest Mur Zachodni, zwany także Ścianą Płaczu. Nazwa pochodzi od żydowskiego święta opłakiwania zburzenia świątyni przez Rzymian, obchodzonego corocznie w sierpniu. Ściślej jednak, Ściana Płaczu jest fragmentem zachowanego muru oporowego znajdującego się zarówno nad, jak i pod powierzchnią dziedzińca modlitewnego.

Monety wybite są w czystym złocie, próba 999,9/1000, mają masię 1 uncji. Każda opakowana jest w eleganckie pudełko do ekspozycji, posiada także oryginalny Certyfikat Autentyczności.

Moneta dostępna jest w ofercie Skarbnicy Narodowej.

Po raz pierwszy „Złotego Bizona Amerykańskiego” wprowadzono do obiegu 22 czerwca 2006 roku, zatem w 2010 roku obchodził swoją piatą rocznicę. Jest pierwszą amerykańską monetą wybitą z czystego, 24-karatowego złota. Przy produkcji jednego z najbardziej znanych i poszukiwanych walorów inwestycyjnych na świecie − monety o nominale 20 dolarów „Double Eagle” − stosuje się stop zawierający 916,7/1000  złota. Tym samym Stany Zjednoczone dołączyły do elitarnego grona producentów walorów wybijanych z 999,9/1000 złota, takich jak np: kanadyjski „Liść Klonowy” lub chińska „Złota Panda”. Moneta stanowi pełnoprawny środek płatniczy, ale jej realna wartość jest o wiele większa niż nominał.

Ikonograficznie, moneta nawiązuje do niklowej pięciocentówki, którą wyemitowano po raz pierwszy w 1913 roku. Z drobnymi zmianami w przedstawieniach wybijano ją do 1938 roku. Uważana jest za jeden z najlepszych i najbardziej udanych wzorów monet amerykańskich. Właśnie owe 5 centów nazywano „Indian Head”. Stąd właśnie wspomniana wcześniej tradycja podwójnego nazewnictwa.

Projektantem zarówno awersu, jak i rewersu był James Fraser Earle. Na głównej stronie monety widnieje głowa Indianina, zaś na odwrotnej amerykański bizon. Wybór takiej tematyki podkreślał znaczenie pierwszych mieszkańców ziemi amerykańskiej oraz przyrody tych ziem. Stanowił także próbę pewnego rodzaju zadośćuczynienia za krzywdy wyrządzone przez białego człowieka.

James Fraser Earle był uczniem Augustusa Saint-Gaudensa, wybitnego rzeźbiarza, autora wielu wspaniałych pomników i projektanta m.in. legendarnej monety„Double Eagle”. Początkowo właśnie Saint-Gaudens miał zaprojektować nową monetę, ale pracę przerwała jego śmierć w 1907 roku. Dlatego też zadanie powierzono uczniowi słynnego rzeźbiarza.

Przy komponowaniu awersu Fraserowi pozowali wodzowie plemion indiańskich: Dużego Drzewa, Żelaznego Szlaku oraz Dwóch Księżyców. Twórcy nie chodziło o sportretowanie konkretnego człowieka, ale o stworzenie typu. Powstałe wyobrażenie stanowiło połączenie rysów twarzy trzech Indian, przez co zyskało niepowtarzalny wygląd i głębię. Uważane jest za jedno najlepiej rozpoznawalnych wyobrażeń w numizmatyce amerykańskiej.

Z kolei szkic bizona do motywu rewersu został wykonany w nowojorskim Central Park Zoo. Zwierzęciem, które artysta wybrał, był piękny okaz, zwany Czarnym Diamentem. Podobno Fraser korzystał z pomocy drugiej osoby, która starała się zająć bizona tak, aby ustawił się odpowiednim profilem w stosunku do rysownika.

Wybór bizona, który dominował w XIX wieku na amerykańskich preriach, był świadomy. W pierwszych latach XX wieku, a więc w okresie tworzenia monety, populacja tego zwierzęcia z każdym rokiem znacznie się zmniejszała. Przyczyną było przede wszystkim zmniejszanie
się obszarów prerii, na których w coraz większej ilości wypasano hodowlane bydło, budowa linii kolejowych oraz powstawanie miast i miasteczek, czyli zmiana ekosystemu przyjaznego bizonom.

Ostateczny rezultat, jaki osiągnął na monecie James Fraser Earle, był wręcz zdumiewający. Powstało małe dzieło sztuki i trudno się dziwić, że właśnie ono stanowiło wzór, który zastosowano przy planowaniu emisji prestiżowej złotej pięćdziesięciodolarówki. W porównaniu z oryginalną pięciocentówką można zauważyć drobne zmiany, wynikające przede wszystkim z innej wartości nominału i wynikającej stąd konieczności innego rozplanowania napisów. Zasadnicze motywy awersu i rewersu pozostały jednak bez zmian.

Zainteresowanie złotą pięćdziesięciodolarówka było tak duże, że 26 września 2008 roku tymczasowo wstrzymano jej sprzedaż, gdyż nie było możliwości zaspokojenia olbrzymiego popytu. Jej piękno oraz tradycyjne zaufanie do amerykańskiego dolara, a zwłaszcza do amerykańskich złotych monet, przyczyniają się do tego, że interesują się nią nie tylko inwestorzy, ale także kolekcjonerzy z całego świata.

Obecnie w ofercie Skarbnicy Narodowej znajduje się kolekcja srebrnych monet ze Stanów Zjednoczonych „Amerykańskie Srebrne Dolary”.

W przyrodzie występuje najczęściej jako stop z rutenem, rodem, palladem, osmem i irydem. Duże złoża tego metalu znajdują się w RPA, Rosji, Kanadzie, Kolumbii i USA. Oblicza
się, że aby uzyskać 1 kg platyny, trzeba wydobyć 150 ton rudy z głębokości dochodzącej
do 1000 metrów. Największe samorodki platyny ważyły ok. 9,5 kg. Przez wieki
nie znano ich prawdziwej wartości. Były wyrzucane lub stosowano je do budowy domów.
Platyna jest szarobiałym kowalnym i plastycznym metalem. Dopiero w XIX wieku udało się uzyskać czysty pierwiastek i zbadać dokładnie jego właściwości fizykochemiczne. Wyjątkowa rzadkość występowania metalu, trudności z jego pozyskaniem oraz brak reakcji chemicznych z większości substancji stały się przyczyną, dla której biżuteria z platyny stała się obiektem pożądania.

Platynę próbowano także stosować do produkcji monet. W 1828 r. w Rosji rozpoczęto wybijanie obiegowych monet platynowych o nominale 3, 6 i 12 rubli. Kilka lat później wartość tego kruszcu gwałtownie wzrosła, co związane było z odkryciem prawdziwej wartości tego metalu. Monety szybko stały się nadwartościowe, tzn. kruszec przedstawiał większą wartość niż nominał monety. Rosyjskie platynowe ruble wywożono masowo
za granicę i sprzedawano je tam jako szlachetny metal, czerpiąc ogromne zyski. Przynosiło
to oczywiste straty gospodarce rosyjskiej i w 1845 roku zaprzestano ich wybijania. Oblicza się, że cała wielkość emisji osiągnęła prawie 1,5 mln sztuk. Pod koniec XIX wieku Niemcy, jako pierwszy kraj europejski, zaczęły umieszczać na banknotach pasek z platyny.

Zaledwie kilka mennic na świecie wybija monety z tego kruszcu. Pierwsze inwestycyjne platynowe monety, tzw. Noble, zostały wybite w listopadzie 1983 r. przez Wyspę Man.

Skarbnica Narodowa w swojej ofercie miała zestawy „Discover Australia – Odkryj Australię” wybite z platyny przez Mennicę Perth.

Rząd Stanów Zjednoczonych gwarantuje wagę oraz zawartość kruszcu każdej monety. W celu uzyskania większej wytrzymałości i trwałości emisja jest wybijana ze stopu zawierającego 91,67% złota, 3% srebra oraz 5,33% miedzi. Oznacza to próbę 22-karaty, wzorowaną na standardzie wyznaczonym w XIX wieku przez angielskie monety.

Awers każdego z nominałów przedstawia Boginię Wolności. Jest on inspirowany jedną z najsłynniejszych monet amerykańskich – złotą dwudziestodolarówką emitowaną w latach 1907-1933. Jej autorem był światowej sławy rzeźbiarz Augustus Saint-Gaudens.

Rewers zaprojektowała słynna rzeźbiarka Miley Busiek. Przedstawia on orła bielika lecącego nad gniazdem. Jest symbolem tradycji i poczucia jedności. Bielik jest jednym z potężniejszych ptaków świata i symbolem narodowym Stanów Zjednoczonych.

O ofercie Skrabnicy Narodowej znajduje się najbardziej poszukiwana srebrna moneta inwetsycyjna świata Srebrny Orzeł.

Srebro na przestrzeni wieków często otaczane było aurą mistycyzmu. Inkowie, oczarowani chłodnym blaskiem srebra, nazywali je „łzami księżyca”. Znane jest od czasów starożytnych, obok złota i platyny, jest jednym z najbardziej pożądanych kruszców na świecie. Jest łatwe do obróbki, plastyczne i ma dużą odporność na korozję. W przyrodzie występuje zarówno w stanie wolnym, jak i w minerałach i rudach. Meksyk jest jednym z największych światowych ośrodków wydobycia tego szlachetnego metalu.

Już w starożytności używano go do wyrobu monet, ozdób i biżuterii. Zachowane srebrne zabytki z terenu Mezopotamii i Egiptu liczą kilka tysięcy lat. Pierwsze monety (VII w.p.n.e.) wykonane były z elektronu – naturalnego stopu złota ze srebrem.

W średniowieczu srebro stanowiło podstawowy kruszec, z jakiego korzystały mennice. O jego wartości może świadczyć fakt dość powszechnego procederu obcinania brzegów monet w tym okresie. Uzyskane skrawki srebra były traktowane również jako środek płatniczy.

Wydobycie srebra miało bardzo duży wpływ na gospodarkę. Zaprzestanie działalności wydobywczej w poł. XII wieku, na skutek zalania kopalń w górach Harzu, największego ośrodka wydobycia tego kruszcu, było jedną z przyczyn stagnacji Europy. Dopiero odkrycie nowych, bardzo dużych złóż w rejonie Kutnej Hory w Czechach, stanowiło jeden z czynników umożliwiających rozwój gospodarki.

Już pierwsza emisja, która miała miejsce 24 listopada 1986 roku, wzbudziła bardzo duże zainteresowanie, a na przestrzeni lat Srebrny Orzeł stał się jedną z najbardziej pożądanych monet inwestycyjnych na świecie. Moneta dostępna była również w wersji bitej stemplem lustrzanym – wybijano ją: w trzech amerykańskich mennicach – w Filadelfii (1986 – 1992), San Francisco (1993 – 2000) i od roku 2001 w West Point. Z kolei wersję bitą stemplem zwykłym wybijano od 1986 roku do 1998 roku w San Francisco, od 1999 do 2000 w Filadelfii i West Point, a od 2001 roku już tylko w West Point.

Wybrane emisje miały szczególny charakter, tak jak chociażby część emisji z 2004 roku. Monetę umieszczono wówczas w specjalnym opakowaniu z autografem Kathryn Dwyer Sullivan, pierwszej amerykańskiej kosmonautki, która spacerowała w przestrzeni kosmicznej. Część dochodu ze sprzedaży zasiliła fundusz Muzeum Nauki w Ohio.

Monety Srebrny Orzeł dostępne były również w okolicznościowych zestawach, na przykład zestawie milenijnym z 2000 roku, a w latach 2006-2008 w West Point bito je specjalnymi stemplami, nadającymi monetom nieprawdopodobny połysk. Z kolei w roku 2009 w ogóle nie wyemitowano wersji monety bitej stemplem lustrzanym.

Amerykańskiego Srebrnego Orła zaprojektował rzeźbiarz John Mercanti. Moneta wykonana jest ze stopu srebra 99,93% i 0,07% miedzi. Wagowo zawiera dokładnie jedną uncję czystego srebra. Moneta bita jest stemplem odwróconym, co oznacza, że awers w stosunku do rewersu odwrócony jest o 180 stopni. Od 25 lat jej motyw pozostaje niezmieniony. Awers nawiązuje do Wielkiej Pieczęci Stanów Zjednoczonych – przedstawia orła z tarczą na piersiach oraz gałązką oliwną w prawej i strzałami w lewej łapie. Nad orłem umieszczono trzynaście gwiazd pięcioramiennych symbolizujących trzynaście brytyjskich kolonii, które w 1775 roku zbuntowały się przeciwko królowi Jerzemu III i utworzyły USA. Rewers to alegoryczne przedstawienie Wolności – postać kobiety na tle gwieździstego sztandaru, która w prawym ręku trzyma gałązki lauru i dębu. Wzór rewersu inspirowany był półdolarówką ‘Walking Liberty’ (Krocząca Liberty) według projektu Adolpha Weinmanna z 1916 roku, wybijanej do 1947 roku. Obok postaci umieszczono oficjalną dewizę USA ‘In God We Trust’, która pojawiła się po raz pierwszy na dwucentówce wybitej w 1864 roku.

Monetę można zamówić w Skarbnicy Narodowej na stronie: www.srebrnyorzel.pl